wrzucać


wrzucać
1. pot. żart. Wrzucić coś na ruszt «zjeść coś»: No to było tak: ja dzisiaj stał na postoju od czwartej rano. O dwunastej zjechał do domu, żeby coś wrzucić na ruszt... Tu mieszkam, dwie ulice dalej. M. Bielecki, Dziewczyna.
2. pot. Wrzucić coś na siebie, na grzbiet «włożyć coś na siebie, ubrać się pośpiesznie, niedbale»: (...) wrzucił na siebie koszulę, na koszulę narzucił marynarkę, szybko zawiązał krawat, spojrzał w lustro i uśmiechnąwszy się sam do siebie, poszedł otworzyć drzwi. L. J. Kern, Ferdynand.
Wrzucić coś do jednego worka zob. worek.

Słownik frazeologiczny . 2013.

Look at other dictionaries:

  • wrzucać — {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. ndk VIIIa, wrzucaćam, wrzucaća, wrzucaćają, wrzucaćany {{/stl 8}}– wrzucić {{/stl 13}}{{stl 8}}dk VIIb, wrzucaćcę, wrzucaćci, wrzuć, wrzucaćcony {{/stl 8}}{{stl 7}} rzucając, umieszczać coś w czymś : {{/stl 7}}{{stl… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • wrzucać – wrzucić [i in.] — {{/stl 13}}{{stl 8}}{kogoś, coś} {{/stl 8}}do jednego worka {{/stl 13}}{{stl 8}}pot. {{/stl 8}}{{stl 7}} traktować kogoś, coś o różnej wartości tak samo, nie przejmując się dzielącymi ich (je) różnicami : {{/stl 7}}{{stl 10}}Wrzucić, wpakować,… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • wrzucać coś do jednego worka — Generalizować lub jednakowo coś oceniać, zwłaszcza błędnie Eng. To fail do discern differences and treat as the same or equal; to wrongly generalize …   Słownik Polskiego slangu

  • wrzucić — dk VIa, wrzucićcę, wrzucićcisz, wrzuć, wrzucićcił, wrzucićcony wrzucać ndk I, wrzucićam, wrzucićasz, wrzucićają, wrzucićaj, wrzucićał, wrzucićany «rzucić (kogoś) coś do czegoś albo w coś» Wrzucić kamień do wody. Wrzucić list do skrzynki. Wrzucić… …   Słownik języka polskiego

  • karta — ż IV, CMs. kartarcie; lm D. kart 1. «luźny kawałek papieru, różnego kształtu i różnej wielkości (często druczek, formularz, dokument); także: część składowa książki, zeszytu, czasopisma itp., obejmująca dwie stronice» Czysta, zapisana karta.… …   Słownik języka polskiego

  • kosz — I m II, D. a; lm M. e, D. y a. ów 1. «rodzaj naczynia, różnego kształtu i wielkości, wykonanego z rozmaitych materiałów, używanego do noszenia, przechowywania, mierzenia czegoś; koszyk» Kosz wiklinowy, blaszany. Kosz do bielizny, do śmieci. Kosz… …   Słownik języka polskiego

  • łopata — ż IV, CMs. łopataacie; lm D. łopataat 1. «ręczne narzędzie składające się z szerokiego, najczęściej prostokątnego kawałka grubej blachy osadzonej na drewnianym trzonku; służy do kopania, uprawy ziemi, przerzucania materiałów sypkich itp.; rydel,… …   Słownik języka polskiego

  • pchać — ndk I, pcham, pchasz, pchają, pchaj, pchał, pchany pchnąć dk Va, pchnę, pchniesz, pchnij, pchnął, pchnęła, pchnęli, pchnięty, pchnąwszy 1. «posuwać coś, rzadziej kogoś przed sobą; napierając na coś przesuwać» Pchać taczki, wózek. Pchnąć drzwi.… …   Słownik języka polskiego

  • pławić — ndk VIa, pławićwię, pławićwisz, pław, pławićwił, pławićwiony «zanurzać, moczyć kogoś lub coś w wodzie, kąpać w rzece, jeziorze itp.; wpędzać, wrzucać do wody» Pławić bydło. Pławić konie w rzece. W średniowieczu pławiono czarownice. pławić się… …   Słownik języka polskiego

  • worek — m III, D. worekrka, N. worekrkiem; lm M. worekrki 1. «rodzaj opakowania najczęściej ze zszytego płata tkaniny, zwykle z nie uformowanym dnem, służący do transportowania i przechowywania różnych materiałów, zwłaszcza sypkich, drobnych przedmiotów… …   Słownik języka polskiego